شکران

شکران. [ ش َ ] ( ع ص ) صفت است از شَکِر، و مؤنث آن شَکری ̍ است. ( از اقرب الموارد ): ضرع شکران؛ پستان پر از شیر. ( ناظم الاطباء ).
شکران. [ش ُ ] ( ع اِمص ) سپاسداری. مقابل کفران. ( منتهی الارب )( آنندراج ). شکر. سپاس. سپاسگزاری. ( یادداشت مؤلف ).تشکر. ( ناظم الاطباء ). خلاف کفران. ( اقرب الموارد ).
- شکران نعمت؛ سپاسداری نعمت. ( ناظم الاطباء ).
شکران. [ ش ُ ] ( ع مص ) شکر. شُکور. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). سپاسداری کردن. ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). و رجوع به شکر شود.

(شُ ) [ ع. ] (مص ل. ) سپاسگزاری کردن، شکر گفتن، مق. کفران.

شکر کردن، شکر گفتن، سپاسگزاری کردن، سپاس داری.

شکرکردن، سپاسگ اری، شکرگفتن، سپاسداری، ضدکفر
( مصدر ) سپاسگذاری کردن شگر گفتن مقابل کفران.
شکر شکور سپاسداری کردن.

💡 پیغام دوست راحت جان است و راح روح هان تا طرب کنیم به شکرانه ی فتوح

💡 چرخ اگر گرد کنه گردد هم استغفاری بی شک آرد بتو شکرانه آن استغفار

💡 این بشارت در چمن هر دم که می‌آرد نسیم می‌نهد اشجار سرها بر زمین، شکرانه را

💡 بر داغ سیه روزی عشاق ببخشای شکرانه آن رو که ولی نعمت ماه است