شخوده

شخوده. [ ش َ دَ ] ( ن مف ) خراشیده.( لغت فرس اسدی ). ریش کرده به ناخن یا به دندان. ( برهان ). به ناخن کندیده. ( شرفنامه منیری ):
یکی چون دل مهربان کفته پوست
یکی چون شخوده زنخدان دوست.اسدی.- شخوده رخ؛ روی مجروح. که گونه ها را به ناخن مجروح کرده باشد. خراشیده رخسار:
همه رفت غلطان بخاک اندرا
شخوده رخان و برهنه سرا.فردوسی.- شخوده دل؛ دل ریش. خراشیده دل:
برفتند و شبگیر بازآمدند
شخوده دل و پرگداز آمدند.فردوسی.- شخوده روی؛ خراشیده رخسار. رخسار به ناخن کننده. شخوده رخ:
شخوده روی برون آمدم ز خانه به کوی
به رنگ چون شبه کرده رخی چو نقره خام.فرخی.- رخ شخوده؛ خراشیده روی. رخساره در ماتم کسی به ناخن کنده:
دلبرانند بر سر کویش
زلف ببریده رخ شخوده هنوز.خاقانی.

(شُ دَ یا دِ ) (ص مف. ) خراشیده.

( اسم ) خراشیده کنده ( به ناخن و مانند آن ).

خراشیده.

💡 به مجمع ز بهر دو سه خرده زر شخوده رخان و دریده وطا

💡 همه شب ویس گریان در شبستان به ناخن پاک بشخوده گلستان

💡 ماهی که شاه را به گدایی نمی‌برد ما بارها به بوس لبش را شخوده ایم

💡 به مشک آلوده فندق گل شخوده ز خون آلوده نرگس دُر نموده

💡 شه بی دل به باغ اندر غنوده نگارش روی مه پیکر شخوده

💡 داماد نو عروس سخن بوده ام و لیک رخسار او بناخن حرمان شخوده ام