شایسته

شایسته. [ ی ِ ت َ / ت ِ ] ( ن مف ) اسم مفعول از شایستن. ( حاشیه برهان چ معین ). بمعنی اول شایان که سزاوارو لایق و درخور باشد. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ). موافق و مناسب. ( ناظم الاطباء ). لایق. درخور. ازدر. سزاوار.قمین. حری. زیبنده. برازا. جدیر. خلیق

(یِ تِ ) (ص. ) ۱ - سزاوار. ۲ - محترم.

( اسم ) ۱ - درخور سزاوار لایق. ۲ - محترم.

اسم: شایسته (دختر) (فارسی) (تلفظ: šāyeste) (فارسی: شايسته) (انگلیسی: shayeste)
معنی: دارای ویژگی مطلوب، مناسب، سزاوار و در خور، لایق، ( صفت فاعلی از شایستن )، دارای توانایی های لازم برای به دست آوردن چیزی یا انجام دادن کاری، سزاوار، لایق و درخور

💡 نشست از بر باره و آمد به زیر که بد مرد شایسته بر سان شیر

💡 آستین نا کرده پر خون هر شبی کی شود شایستهٔ آن آستان

💡 کجا چیزی بود زیبا و شهوار کجا مردی بود شایستهٔ کار