زهراب

( زهرآب ) زهرآب. [ زَ ] ( اِ مرکب ) زهراب. زهرابه. آب زهرآلوده. ( فرهنگ فارسی معین ). آبی که در آن زهر تعبیه بود. ( شرفنامه منیری ). آب زهرآلود. ( ناظم الاطباء ). آبی ممزوج با زهر. آب آمیخته به زهر. زهر مایع. آب به سم آمیخته. آب مسموم، که به لب شمشیر و جزآن دادندی. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ) 
- زهراب ریختن؛ آب تاختن. پیشاب ریختن. شاشیدن. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
|| آب چرکین و متعفن. ( ناظم الاطباء ). || آبی را نیز گویند که بدان پنیر بندند یعنی مایه که شیر راپنیر کند. ( برهان ) ( از شرفنامه منیری ). آب یا مایه ای که شیر را پنیر کند و بدان پنیر بندند. ( ناظم الاطباء ) ( از فرهنگ فارسی معین ). || یک نوع گیاهی آبی که ورتاج نیز گویند. ( ناظم الاطباء ).
زهرآب. [ زَ / زُ ] ( اِ ) بلبل. عندلیب. ( ناظم الاطباء ). رجوع به زهرابی شود.

(زَ ) (اِمر. ) ۱ - آب زهرآلود. ۲ - مایه ای که شیر را پنیر کند.

۱. [عامیانه] شاش، پیشاب.
۲. [قدیمی] آب زهرآلود.

زهر آب، آب زهر آلوده، شاش، پیشاب
( اسم ) ۱ - آب زهر آلوده. ۲ - آبی که بدان پنیر بندند مایه ای که شیر را پنیر کند. ۳ - آبی که بعض میوه ها و نباتات را در آن خیس کنند تا تلخی و شوری آن گرفته شود. ۴ - ادرار شاش پیشاب.
( زهر آب ) ( اسم ) ۱ - آب زهر آلوده. ۲ - آبی که بدان پنیر بندند مایه ای که شیر را پنیر کند. ۳ - آبی که بعض میوه ها و نباتات را در آن خیس کنند تا تلخی و شوری آن گرفته شود. ۴ - ادرار شاش پیشاب.
بلبل عندلیب

آب زهرآلود.
مایه‌ای که شیر را پنیر کند.

💡 بیداد ناوک مژه زهراب دادهای هرجا دلی ست خانهٔ زنبور می کند

💡 چشم مست او که مژگان را به قتلم تیز کرد خنجر زهراب داده در کف قصاب داد

💡 از این سنگین‌دلان قانع به زهراب جفا گشتم وفا شهدی‌ست در دل‌های مؤمنین می‌شود پیدا

💡 وزین روی کابل به مهراب ده سراسر سنانت به زهراب ده