زعر

زعر. [ زَ / زَ ع َ ] ( ع مص ) کم شدن و پراکنده گردیدن موی. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): و زعرالریش کذلک؛ ای قل و تفرق. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || تنک موی شدن کسی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ).
زعر. [ زَ ] ( ع مص ) گائیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ): زعر المراة زعراً ( از باب فتح )؛ گایید آن زن را. ( ناظم الاطباء ).
زعر. [ زُ ] ( ع ص ) ج ِ اَزعَر، تنک موی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به ازعر شود.
زعر. [ زَ / زَ ع ِ ] ( ع ص، اِ ) تنک موی. || موی تنک و پریشان. || جای کم نبات. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || برهنه. عریان. ( ناظم الاطباء ) || مرد بدخوی. ( ناظم الاطباء ): دارا زعر بود ظالم، و وزیر او بدسیرت و بدرای. ( فارسنامه ابن البلخی ص 57 ). معیوب و بداندیش و بداندرون و خونخوار بود و زعر و بدخوی. ( فارسنامه ایضاً ص 74 ). و با جلدی زعری عظیم تا بغایتی که باک ندارند که بر عامل بیک من کاه و یک بیضه رفع کنند. ( چهارمقاله نظامی، یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
زعر. [ زَ ] ( اِخ ) موضعی است به حجاز. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از معجم البلدان ): شهرکی است از دیار قوم لوط به شام و اندر وی آبادانی اندک مانده است. ( حدود العالم ).

(زَ عْ ) [ ع. ] (مص ل. ) پراکنده شدن.

موضعی است به حجاز شهرکی است از دیار قوم لوط به شام و اندر وی آبادی اندک مانده.

پراکنده شدن.

💡 همین گفتن نکو آید زعرفی نکو بشنو که گوش آن ندارد

💡 کشتی چرخ غرقه ی طوفان اشک شد سیل عزا گرفت جهان را زعرض و طول

💡 زخمه ی گرز، و،صلیل سرتیغت زعراق بخراسان وری افتاد ظفر را حالی

💡 زان گره می کشت و می افکند هی وزعروسش ناله ارجع الی

💡 اشرف لزعر (زادهٔ ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.