زاو

زاو. ( ص ) قوی و زبردست پرزور را گویند. ( برهان قاطع ) ( فرهنگ نظام ). پهلوان و زورآور و زبردست و قوی و پرزور. ( ناظم الاطباء ):
اشک میراند او که ای هندوی زاو
شیر را کردی اسیر دم گاو.مولوی. || استاد بنا و گلکار. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). بنا و سازنده عمارت. ( فرهنگ نظام ):
بس مناسب صنعت است این شهره زاو
کی نهد بر جسم اسب او عضو گاو.مولوی.زاو، ابدان را مناسب ساخته ست
قصرهای منتقل پرداخته ست
در میان قصرها تخریجها
از سوی بیسوی این صهریجها.مولوی.و رجوع به زاویل و زاویر شود. || استاد هر فن و پیشه ای. ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) شکاف و رخنه هر چیز باشد. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). مطلق شکاف. ( آنندراج ) ( فرهنگ رشیدی ) ( فرهنگ نظام ):
اگر مقاطع تیز تو بیند اندر خواب
ز سهم در کمر کوه قاف افتد زاو.شیخ آذری ( از آنندراج ). || دره کوه را نیز گویند. ( برهان قاطع ). دره کوه. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). ولف آن را در این بیت شاهنامه بمعنی تنگه کوه آورده است:
وز آنجاکشیدن سوی زاوکوه
بر آن کوه البرز بردن گروه.فردوسی ( فهرست ولف ). || کوه. ( فرهنگ نظام ). || و بمعنی خشت پارچه و نیم خشت هم آمده است. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). و در اصطلاح بنایان نیمه خشت را گویند. ( آنندراج ). خشت شکسته. ( فرهنگ نظام ).
- زاو افتادن؛ شکاف افتادن. شکاف پیدا کردن:
اگر مقاطع تیز تو بیند اندر خواب
ز سهم در کمر کوه قاف افتد زاو.شیخ آذری ( از آنندراج ).

(اِ. ) ۱ - شکاف، رخنه. ۲ - درة کوه.
(ص. ) قوی، نیرومند.

۱. قوی، نیرومند، توانا.
۲. زبردست، استاد: اشک می راند او که ای هندوی زاو / شیر را کردی اسیر دمّ گاو (مولوی: ۱۰۲۸ ).
۳. (اسم ) ‹زو› شکاف، رخنه، درۀ کوه: وز آنجا کشیدن سوی زاو کوه / برآن کوه البرز بردن گروه (فردوسی۴: ۲۴۵ ).

( صفت ) قوی پر زور نیرومند.
قوی و زبردست پر زور را گویند پهلوان استاد بنا و گلکار دره کوه

رجوع شود به:زو

قوی، نیرومند.
شکاف، رخنه.
درة کوه.

💡 کسی کو به اصل و به گوهر نکوست ره پادشا را سزاوار اوست

💡 زاویه می‌تواند در جهت دیگر باشد و نوشتن فرمول برای مقدار مطلق

💡 پیمان‌شکنان زاول پیمانه‌شکن بودند پیمانه چو بشکستند، شد نوبتِ پیمان‌ها

💡 أَ مَنْ اَنْکَرْتَنی عَن عشق سَلْمیٰ تُزاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی

💡 یکی از غمزه سویش کرد اشارت که ای زاوصاف تو قاصر عبارت

💡 نار اسرار چو نور است ازانرو که ازاوست طاعتی گر ننمودی گنهی باید کرد