روانبخش

روان بخش.[ رَ وام ْ ب َ ] ( نف مرکب ) آنکه یا آنچه روح ببخشد. جان بخش. روح بخش. صفتی از صفات آفریدگار:
بهر کار کو ساخت داننده اوست
روان بخش و روزی رساننده اوست.اسدی.ادریس قضابینش و عیسی روان بخش
داده لقبش در دو هنر واضع القاب.خاقانی.خون شددلم از حسرت آن لعل روان بخش
ای درج محبت به همان مهر و نشان باش.حافظ.|| ( اِخ ) نام فرشته ای است که علم و دانش با اوست و به عربی او را روح القدس خوانند. ( برهان قاطع ) ( از آنندراج ): و هو الاب القریب من عظماء رؤساء الملکوت القاهرة، «روان بخش » روح القدس، واهب العلم و التأیید، معطی الحیاة و الفضیلة. ( حکمة الاشراق شهاب الدین سهروردی چ هانری کربین ص 201 ).

۱. شادکننده، آرامش دهنده.
۲. بخشندۀ روح وجان، خداوند.
۳. (اسم ) = روح القدس

روان بخشنده، بخشنده روح، روح بخش، جان بخش، روح القدس
۱ - ( صفت ) روح بخش جانبخش. ۲ - ( اسم ) روح القدس. ( حکمه الاشراق ص ۲٠۱ )

اسم: روانبخش (پسر) (فارسی) (تلفظ: ravan-bakhsh) (فارسی: روانبخش) (انگلیسی: ravanbakhsh)
معنی: روح بخش، جان بخش، از صفات پروردگار

💡 از لعل روانبخشت، احیای روان ها شد احیا ز دم عیسی، گردید اگر ابدان

💡 نطق انفاس روانبخش تو در لفظ حدیث از صفا چون گوهر رخشنده در آب زلال

💡 تا زنده کنی بازش از آن لعل روانبخش ما دوش بریدیم بپای تو سر دل

💡 عیسی دمی که بود روانبخش مردمان در زیر گل چو آب روان شد دریغ ازو

💡 یارب بکه گویم غم دل را که بمردم از حسرت آن لب که روانبخش مسیحاست

💡 بر در میکده بس خضر روانبخش بود گر بظلمات خضر آب روانی دارد