رخ فروز

رخ فروز. [ رَ ف ِ ] ( اِ مرکب ) دست اورنجی از طلا و نقره که چهارتو تافته باشند. ( از برهان ) ( ناظم الاطباء ). رخ گیره. رجوع به رخ گیره شود.
رخ فروز. [ رُ ف ِ ] ( اِ مرکب ) روز هفتم از هر ماه شمسی. ( ناظم الاطباء ). روز هفتم از ماههای ملکی. ( آنندراج ) ( از برهان ) ( فرهنگ جهانگیری ) ( از انجمن آرا ).

(رُ. فُ ) ۱ - (ص فا. ) آن که چهرة خویش نماید. ۲ - (اِمر. ) روز هفتم از ماه های ملکی. ۳ - (اِ. ) دستینه ای که آن را چهارتو مانند ریسمانی تابیده باشند.

۱ - ( صفت ) آنکه چهره خویش نماید. ۲ - ( اسم ) روز هفتم از ماههای ملکی. ۳ - ( اسم ) دستینهای که آنرا چهار تو مانند ریسمانی تابیده باشند.
دست اورنجی از طلا و نقره که چهار تو تافته باشند.

اسم: رخ فروز (دختر) (فارسی) (تلفظ: rokh foruz) (فارسی: رخ‌فروز) (انگلیسی: rokh foruz)
معنی: شادی آور و موجب روشنی چهره، ( در گاه شماری ) روز هفتم از هر ماه شمسی، روز هفتم از ماههای ملکی

آن که چهرة خویش نماید.
روز هفتم از ماه‌های ملکی.
دستینه‌ای که آن را چهارتو مانند ریسمانی تابیده باشند.

💡 بر آتش دل منه کاو رخ فروزد که وقت آید که صد خرمن بسوزد

💡 تا خطت ننگیخته خرمن زشب برگرد روز دارم از ماهیت خورشکی ایمه رخ فروز

💡 گر از ره مروت، بر خاک ما نهی پای با آن رخ فروزان، شمع مزار مایی

💡 برخ فروزی قائم مقام مهر فلک بقد فرازی نائب مناب سرو چمن

💡 دخانی تو وان رخ فروزنده آتش بخاری تو وان چهره خورشید انور

💡 بارگیر‌ی چرخ رفعت زیر ران رخ فروزنده چو مهر و مه بر آن