رحا

رحا. [ رَ ] ( ع اِ ) رَحی ̍. سنگ آسیا. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( مهذب الاسماء ):
همیشه تا فلک آبگون همی گردد
گهی بسان رحا گه حمایل و دولاب.مسعودسعد.منحنی میشود فلک پس از آن
گر در او گردش رحا باشد.مسعودسعد.همیشه تا فلک اندر سه وقت هر سالی
شود بگشت رحا و حمایل ودولاب.مسعودسعد. || آسیا. ( غیاث اللغات ):
باقیست چرخ کرده یزدان و شخص تو
فانیست زآنکه کرده این نیلگون رحاست.ناصرخسرو.|| کاسه فراخ. ( مهذب الاسماء ). || بیماریی باشد مر زنان رابه آبستنی ماننده در عظم بطن و فساد لون و احتباس طمث. ( یادداشت مؤلف ).
رحا. [ رَ ] ( اِخ ) کوهی است میان کاظمه و سیدان. رجوع به معجم البلدان شود.
رحا. [ رَ ] ( اِخ ) ابوسعید. پیشوای فرقه ای از مانویه و اومانیان. رجوع به ابوسعید شود.

(رَ ) (اِ. ) نک رحی.

ابو سعید رحا پیشوای فرقه از مانویه و اومانیان.

نک رحی.
اصطلاح یونانی مأخوذ از راحای اسکیتی که قاعدتاً با رانزحای اوستایی برابر شناخته شده است.

💡 بعهد این سگان از بی شبانیست رمه در دست سرحان اوفتاده

💡 کس نیارد بسقایت شدن اندر برحاج کآتش انگیزد آب رخش از جام سقات

💡 ایا مخالف اسلام و راه دین هدی کشیده گردن از بیعت اولوالارحام

💡 هیچ یک ذره نیفتد در خیال یا به طعن طاعنان رنجورحال

💡 بگویند مه مهرحالش به است بر آمدز خواب ورخش چومه است