دولابی

دولابی. ( ص نسبی ) منسوب و متعلق به دولاب. ( ناظم الاطباء ). || دوار. گردان. گِرد گرد.
- چنبر دولابی؛ آسمان:
نگرید آبی و آن رنگ رخ آبی
گشته از گردش این چنبر دولابی.منوچهری.- حرکت دولابی؛ چرخیدن چنانکه دولاب یعنی چرخ چاه.
- سپهر دولابی؛ آسمان:
بس بگردید و بس بخواهد گشت
بر سر ما سپهر دولابی.سعدی.- فلک دولابی؛ چرخ دولابی، آسمان.
|| دولاب باز. مرد مفرط در معامله به ادای وجه. ( از آنندراج ).
دولابی. ( ص نسبی ) منسوب به دولاب که از دیه های ری است. ( از الانساب سمعانی ).
دولابی. ( اِخ ) دهی است از دهستان ویسه بخش مریوان شهرستان سنندج در 15هزارگزی باختر دژ شاهپور و 3هزارگزی مرز ایران و عراق با 100 تن سکنه. آب آن از چشمه و قنات و راه آن مالرو است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).

منسوب به دولاب که از دیه های ری است.

💡 یارب، این آسیای دولابی چند بر خون عاشقان گردد

💡 تا که بر گرد زمین می‌گردد کرهٔ گنبد دولابی گرد

💡 کوزهٔ دولاب را ماند همی هرکه زیر چرخ دولابی بود

💡 ازین چرخ دولابی عمرکاه تن آسایی و کامیابی مخواه

💡 ساخت دولابی از زبرجد ناب کوزه سیمین ببست بر دولاب

💡 سبزه زار عشق را معمور کرد عاشقان را دشت و دولابی دگر