دل کندن

دل کندن. [ دِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) با تعبی چیزی یا کسی را ترک گفتن. دل برداشتن. دل برکندن.( یادداشت مرحوم دهخدا ). از چیزی صرف نظر کردن. چیزی یا کسی را ترک گفتن. دل بر فراق نهادن:
دل بگردان زود و گرد او مگرد
سر بکش زین بدنشان و دل بکن.ناصرخسرو.پیش از آن کت بکند دست قوی دهر از بیخ
دل ازین جای سپنجیت همی باید کند.ناصرخسرو.طفل ازو بستد در آتش درفکند
زن بترسید و دل از ایمان بکند.مولوی.به خاک پای عزیزان که از محبت دوست
دل از محبت دنیا و آخرت کندم.سعدی.- دل کنده؛ دل برداشته. کنایه از مسافر و مأیوس باشد. ( لغت محلی شوشتر، نسخه خطی ).

( ~. کَ دَ ) (مص ل. ) قطع علاقه کردن، ترک کردن.

( مصدر ) دست بر داشتن ترک کردن صرف نظر کردن.

قطع علاقه کردن، ترک کردن.

💡 دل کندن و کام دل ازو، هر دو محال است با قحبهٔ مستورهٔ دنیا چه کند کس؟

💡 سیدا دل کندن از دنیا به پیری مشکل است فکر گردیدن به اطراف چمن دارم هنوز

💡 گر جان کنم به حسرت زان لب نمی‌کند دل دل کندن از لب او جان کندنی‌ست مشکل

💡 ز خار بی گل این باغ دشوارست دل کندن وگرنه از گل بی خار، دامان می توان چیدن

💡 عاشق اول هدیه ای کز بهر جانان بایدش دست شستن از جهان دل کندن از جان بایدش

💡 بسکه دل کندن ز بزم یاد جانان مشکلست آهم از لب باز میگردد بدل طوماروار