دغلی

دغلی. [ دَ غ َ ] ( حامص ) حرام زادگی و عیاری و مکاری و ناراستی. ( برهان ) ( از آنندراج ). تزویر و خیانت و فساد و ناراستی و عیاری و حرامزادگی. ( ناظم الاطباء ). آرنگ. ( از برهان ).خَون. عَملة. مَغالة. ( از منتهی الارب ):
ازچنان شاه و سروری چو علی
گر کسی سر کشد زهی دغلی.جامی ( از آنندراج ).اختیان، خانة، خَون، خیانة، مَخانة؛ دغلی و ناراستی کردن با کسی. فلح؛ دغلی نمودن. ( از منتهی الارب ). || ( از ع، ص ) خائن و غدار. ( ناظم الاطباء ).
دغلی. [ دُ غ ُ ] ( ص ) بچه حیوانی را گویند که فربه شده باشد و چاغ و خوش صورت، و جست و خیز نماید. ( لغت محلی شوشتر، نسخه خطی ). || توأم،و آن دو طفل اند که در یک شکم پدید آمده باشند. دوقلو، و هر چیز توأم مانند بادام و امثال آن. ( لغت محلی شوشتر، نسخه خطی ). دوغلو. و رجوع به دوغلو شود.

( ~. ) [ ع - فا. ] (حامص. ) ۱ - ناراستی، نادرستی. ۲ - مکاری. ۳ - حرامزادگی.

نادرستی و ناراستی.

۱ - ناراستی نادرستی. ۲ - مکاری عیاری. ۳- حرامزادگی.
بچه حیوانی را گویند که چاق و فربه شده باشد و چاغ و خوش صورت و جست و خیز باشد.

ناراستی، نادرستی.
مکا
حرامزادگی.

💡 همچو آن ساده دل که از دغلی ساخت بر ذکر سر نشان جلی

💡 پاک دل نیست کسی کز می صافی گذرد احتراز از محک تجربه عین دغلی است

💡 جیب خاص است که گنج گهر اخلاص است نیست این در ثمین در بغل هر دغلی

💡 با لطف بهارت دل چون برگ چرا لرزد ترسد که خزان آید آرد دغلی دیگر

💡 گرفتم آنکه شود در زمانه منکر نور عنان دل سوی ظلمت کشاند از دغلی

💡 چون به سجود و رکوع خم ندهی پشت شنیعت همی کند دغلی