دعی

دعی. [دَ عی ی ] ( ع ص، اِ ) پسرخوانده. ( منتهی الارب ) ( دهار )( ترجمان القرآن جرجانی ). به پسری گرفته. ( دهار ). به فرزندی گرفته شده که آنرا متبنی نیز گویند. ( غیاث ) ( آنندراج ). || آنکه در نسبت خود متهم باشد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). حرام زاده. ( دهار ) ( غیاث ) ( آنندراج ). ولدالزنا. ( غیاث ) ( آنندراج ). خشوک. خمیل. زنیم. سند. سنید. مسند. ملصق:
آن خدا گوینده مرد مدعی
رست و سوزید اندر آتش آن دعی.مولوی.رجف کرد اندر هلاک هر دعی
فهم کرد از حق که یا ارض ابلعی.مولوی.|| آنکه غیر پدر خود را ادعا کند. ( از اقرب الموارد ). ج، أدعیاء. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || دعوت شده به طعام. ج، دُعواء. ( از ذیل اقرب الموارد از تاج ).
دعی. [ دَ عی ی ] ( اِخ ) احمدبن مرزوق، مشهور به ابن ابی عمارة. اصل او از بجایه ( در افریقیه ) بود و به صحرای سجلماسه رفت و در آنجا ادعا کرد که «فاطمی منتظر» اوست لذا بدویان از او رویگردان شدند آنگاه چون از شباهت ظاهری خود با فضل بن واثق ( که بقتل رسیده بود ) آگاه شد ادعا کرد که او فضل است و مردم با او بیعت کردند و قدرت وی افزونی گرفت و بر طرابلس و قابس وبرخی دیگر از شهرهای مغرب دست یافت و مدت سه سال درتونس سلطنت کرد و به سال 673 هَ. ق. بدست ابوحفص المستنصر باﷲ برادر ابراهیم بن یحیی بقتل رسید. ( از الاعلام زرکلی ج 1 ص 240 از الخلاصة النقیة و ابن خلدون ).

(دَ ) (ص. ) پسر خوانده، ج. ادعیاء

۱. پسرخوانده.
۲. حرام زاده.

( صفت ) پسر خوانده جمع ادعیائ.
احمد بن مرزوق مشهور به ابن ابی عماره.

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
دعو (۲۱۲ بار)

پسر خوانده؛
ادعیاء

💡 به مبدعی که در ابداع او جهانی عقل به هر نفس ز سر عجز می‌شود شیدا

💡 حافظ بِبَر تو گویِ فصاحت که مدعی هیچش هنر نبود و خبر نیز هم نداشت

💡 با مدعی شوم بداندیش بگوئید اجر تو هدر سعی تو یکباره هبا شد

💡 مدعی را ببر آن گونه به گردون که دلم رشته از بال و پر مرغ کمان بگشاید

💡 با آن که می‌بری همه دم نام مدعی نام تو می‌برم که زبانم بریده باد