دروگر

دروگر. [ دِ رَ / رُو گ َ ] ( ص مرکب ) شخصی که غله می برد و درو می کند و او را به عربی حصّاد خوانند. ( برهان ). قطع کننده زراعت. ( غیاث ). درو کننده. ( شرفنامه منیری ). که درو کند. حاصد

(دِ رُ گَ ) (ص. ) درو کننده.

کسی که گندم یا جو یا گیاه دیگر را با داس درو کند، دروکننده.
درودگر، نجار.

دروکننده، کسی که گندم یاجویاگیاه دیگررادروکند
( صفت ) آنکه علف را درو کند درو کننده.
شخصی که غله می برد و درو می کند و او را به عربی حصاد خوانند قطع کننده زراعت
( صفت ) کسی که شغلش ساختن آلات چوبی است نجار چوب تراش.

💡 شیخ مهندس لقب، پیر دروگر علی کزر و اقلیدسند عاجز برهان او

💡 چوب در دست دروگر معتکف ورنه چون گردد بریده و مؤتلف

💡 در آن مبین که ز پشت دروگری زاده است کجا خلیل پیمبر ه از دروگر زاد