خوشنودی

خوشنودی. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( حامص ) مقابل خشم. مقابل غضب. ( یادداشت مؤلف ). رضا. خوشحالی. رضایت. خرمی. فرح. شادمانی. ( ناظم الاطباء ):
جهانی به آیین بیاراستند
چو خوشنودی پهلوان خواستند.فردوسی.زینهمه بهتر مر ایشان را همی حاصل شود
چیست آن خوشنودی شاه و رضای کردگار.فرخی.نامه ها رفت به اسکدار بجمله ولایت... تاوی را استقبال کنند بسزا و سخت نیکو بدارند چنانکه به خوشنودی رود. ( تاریخ بیهقی ). سلطان بسیار نیکویی گفت و از وی خوشنودی نمود. ( تاریخ بیهقی ).
بهر خوشنودی حق پیش آر دست
کان بمقدار کراهت آمده ست.مولوی.

مقابل خشم مقابل غضب

💡 گر سرت در پا نهم ور تیغ بر فرقم زنی از منت خوشنودی ای جان وزتوام آزار نیست

💡 نبردم من این رنج از بهر مال بدم کام خوشنودی ذوالجلال

💡 ما فروغی به سیه‌روزی خود خوشنودیم زآن که هرگز نتوان منت خورشید کشید

💡 به خوشنودی ما رسول عرب (ص) به آوای العفو بگشود لب

💡 همراهی ما به هم محال است خوشنودی ما ز هم خیال است

💡 آن خداوندی که گر خواهد بخوشنودی و قهر خصم را بی جان کند جان در تن بیجان کند