لغت نامه دهخدا
اجتباء. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) برگزیدن. ( تاج المصادر ). گزین کردن. برگزیدگی:
دمنه بدید که شیر... هر ساعت در اصطفاء و اجتباء وی [ گاو ] می افزاید. ( کلیله و دمنه ). آدمی چون نور گیرد از خدا
هست مسجود ملائک ز اجتبا.مولوی. || تمییز. تمایز. اختلاف:
گفت پیغمبر که معراج مرا
نیست از معراج یونس اجتبا.مولوی.خواب عامه ست این نه خود خواب خواص
باشد اصل اجتبا و اختصاص.مولوی.|| فراهم آوردن. || گرفتن مال از جایهای آن. || در کشاف اصطلاحات الفنون آمده: اِجتباء، به باء موحّده مصدر است از باب افتعال بمعنی برگزیدن. کما فی المنتخب. و در اصطلاح سالکان عبارت است از آنکه حق تعالی بنده را بفیضی مخصوص گرداند که از آن نعمتها بی سعی بنده را حاصل آید. و آن جز پیمبران و شهداء و صدیقان را نبود. و اصطفاء خالص، اجتبائی را گویند که در آن به هیچ وجهی از وجوه شائبه نباشد. کذا فی مجمعالسلوک فی بیان التوکل.
