آتش سوز

( آتش سوز ) آتش سوز. [ ت َ ] ( اِ مرکب ) آتش سوزان. حریق. ( دهار ):
بر آتش سوز گردآید همه کس
تو بر فریاد آتش سوز من رس.( ویس و رامین ).

( آتش سوز ) ۱. چیزی که در آتش سوخته باشد.
۲. برافروزندۀ آتش.
۳. حریق، آتش سوزی: بر «آتش سوز» گرد آید همه کس / تو هم فریاد آتش سوز من رس (فخرالدین اسعد: ۳۰۷ ).

( آتش سوز ) ( اسم ) حریق آتش سوزی.

آتش‌سوز
(قدیم): سوخته از آتش یا آبجوش. ریش آتش‌سوز را نیک بُوَد. «ابومنصور هروی»

💡 آن برون آید از آن آتش سوزان فردا که زرش را هم از امروز عیاری باشد

💡 با آب کرد آتش سوزان به عدل او صلحی چنان که بط همه جا با سمندر است

💡 دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد ز اشک هیزم تر آتش سوزان نیندیشد

💡 دی اکسید کربن توسط تثبیت‌کننده فوم به دام افتاده و یک فوم ضخیم را بر روی سوخت‌های هیدروکربنی تشکیل می دهد و مانع دسترس آن به اکسیژن هوا و ادامه آتش سوزی می‌شود. البته فوم شیمیایی برای استفاده در حلال‌های قطبی مانند الکل مناسب نیست.

💡 در ماه فوریه ۲۰۱۱، دادگاه بدوی، به دلایلی که تا حد زیادی به گزارش کمیسیون ناناواتی-مهتا به عنوان مدرک استناد کرد، ۳۱ نفر مسلمان را به خاطر این آتش سوزی گناهکار شناخت. در ماه اکتبر ۲۰۱۷، دیوان عالی گجرات این محکومیت‌ها را تأیید کرد.