احرامی

احرامی. [ اِ ] ( ص نسبی، اِ ) در تداول فارسی، قسمی سجّاده از پنبه با نقشهای کبود بر زمینه سپید. گستردنی خرد و غالباً با زمینه سپید و گلهای آبی که چون سجّاده بر آن نماز گزارند. جانماز. مُصَلّی ̍. || چادر نادوخته که حاجیان پوشند:
محرم کوی تو تا هر روز گردد آفتاب
از دو صبحش آسمان سامان احرامی کند.تأثیر.

( اِ ) [ ع - فا. ] ( اِ. ) پارچة سفیدی که به عنوان بقچة لباس به کار می رود.

( صفت اسم ) ۱ - چادر نادوخته که حاجیان پوشند. ۲ - قسمی سجاده از پنبه با نقشهای کبود بر زمین. سپید گستردنی کوچک و غالبا با زمین. سپید و گلهای آبی که چون سجاده بر آن نماز گذارند جانماز مصلی.

[ویکی فقه] جامه نادوخته که حاجیان در شروع احرام بر تن می کنند آن را اِحرامی گویند.
فراخ بودن، سفید بودن، بلند بودن، تا ساق بودن و پنبه ای (خالص) بودن از مستحبات احَرامی است.
مکروهات احرامی
چرک بودن، سیاه و رنگی (غیر از سبز) بودن، راه راه بودن (رنگی بودن برای مردان) و از پارچه با تار و پود ابریشم بودن از مکروهات احرامی است.

پارچة سفیدی که به عنوان بقچة لباس به کار می‌رود.

💡 به راه بادیه شرط است سر قدم کردن اگر به کعبهٔ گوش به بندی احرامی

💡 عیسی اینک پیش کعبه بسته چون احرامیان چادری کان دست ریس دخت عمران آمده

💡 دامن ما کعبه جویان خاک نتواند گرفت جامه احرامی خود از کفن خواهیم کرد

💡 یأس بر عافیت احرامی دل می‌خندد من و خاصیت پروانه‌، تو و خوی چراغ

💡 طایف کوی تو محرم نه ز دنیا هیهات بست اول قدم از آخرت احرامی چند

💡 کعبه بود سبزپوش او ز چه پوشد جامهٔ احرامیان که کعبهٔ حال است