آخرک

( آخرک ) آخرک. [ خ ُ رَ ] ( اِ مصغر ) آخُرِ خُرد. || ( اِ مرکب ) ترقوه. چنبر گردن. آخُره:
تیغ تو تیز نیست که شد خنک توسنی ( کذا )
درخورد او بگردن خصم آخرک بود.امیرخسرو.

( آخرک ) = ترقوه

( آخرک ) ۱ - آخر کوچک آخر خرد. ۲ - تر قوه چنبر گردن.
آخر خرد ترقوه

(جانوری): ترقوه. از زیر گلو دو استخوان بُوَد، نام وی به پارسی استخوان آخرک. «اخوینی«

💡 چاره‌سازک جان‌گدازک پاک‌بازک ساحرک ماهرویک محرمک خوش‌اوّلک خوش‌آخرک

💡 گرهمه برخاک پیچید عشق حسن آرد برون کوشش فرهاد آخرکرد شیرین سنگ را

💡 آنقدریأسم شکست‌آخرکه چون بنیادرنگ قطع‌کرد آب وگل من الفت تعمیررا

💡 چون اشک ز چشم من جدا خواهی شد آخرکم آنکه در کنارت گیرم

💡 ثمر تلخی ایام تهیدستی بود ازنبات آنچه چشاندند به بید آخرکار

💡 آخرکار من و مای جهان بیرنگی‌ست می‌گدازد این‌عرض چندان‌که جوهر می‌شود