لغت نامه دهخدا
افتتان. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) در فتنه افتادن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). بفتنه افتادن. ( تاج المصادر بیهقی ).در فتنه واقع شدن. ( از اقرب الموارد ). در فتنه افتادن. ( از لطائف و کنز بنقل غیاث اللغات ):
ور گریزم من روم سوی زنان
همچو یوسف افتم اندر افتتان.مولوی. || در فتنه انداختن کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). بفتنه انداختن. لازم و متعدی است. ( از اقرب الموارد ). فتنه انگیختن. ( از لطائف و کنز بنقل غیاث اللغات ):
دیو چون عاجز شود از افتتان
استعانت جوید او از انسیان.مولوی.|| از دین برگشتن و به این معنی بصیغه مجهول آید. افتتن فی دینه ( مجهولاً )؛ مال عنه. ( از اقرب الموارد ). || مال و عقل رفتن از کسی. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). عاشق شدن. شیفته گشتن. بشدن عقل از کسی. بی عقل و فریفته شدن.
