تسبب

تسبب. [ ت َ س َب ْ ب ُ ] ( ع مص ) سبب قرار دادن. تسبب الیه،جعله الیه سبباً. ( از متن اللغة ). سبب شدن: تسبب بالامر؛ کان سبیاً له ُ. ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || زحمت کشیدن ( ناظم الاطباء ). || خواستن اسباب. ( ازاقرب الموارد ) ( از المنجد ). || توسل: تسبب به الیه؛ توسَّل. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ).

(تَ سَ بُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - سبب شدن. ۲ - سبب جستن، راه جستن. ۳ - زحمت کشیدن.

۱. سبب شدن.
۲. سبب جستن، طلب اسباب کردن.

سبب شدن.
سبب جستن، راه جستن.
زحمت کشیدن.

💡 در توکل تو بگویی که سبب سنت ماست در تسبب تو نکوهیدن اسباب کنی

💡 شیخ بوعلی رودباری٭ حکایت کرده از وی، بنان گفت: من کان یسره ما یضره متی یفلح؟ پرسیدند ویرا از مهینه احوال صوفی. گفت: الثقة بالمضمون والقیام بالاوامر و مراعات السر والتخلی من الکونین بالتسبب بالحق. قال الدقی سمعت بنان یقول: ان افردته بالربوبیة افردک بالعنایه والامر بیدک ان نصحت صافوک و ان خلطت خلوک.