آتش کن

آتش‌کن
(قدیم): گلخنی، تون‌تاب. آتش‌کن آمد تا آتش برکند در حمام. «بیغمی»

💡 یه طعنه گفت پدر کای پسر شکیبا باش چه گونه بر سرِ آتش کنم شکیبایی

💡 نور رایت خلعتی گر در بر آتش کند دود را آید ید بیضا برون از آستین

💡 کار خامان می‌توان از پخته‌گویی ساختن گرمیِ آتش کند کوته، زبانِ خار را

💡 دل در آن... مژگان است هان مفروز چهر ور چنین آتش کنی هم سیخ سوزد هم کباب

💡 سایه زلفت به سر شمشاد سازد شانه را سبز در آتش کند اقبال خالت دانه را