در آن هنگام یا در آن برهه زمانی تعابیری هستند که به طور دقیق به یک مقطع یا دوره مشخص در گذشته اشاره دارند. این عبارات فراتر از یک زمانبندی ساده، دلالت بر واقعهای محوری یا مجموعهای از شرایط خاص دارند که در آن لحظه خاص حاکم بوده است. در ادبیات رسمی و متون تاریخی، استفاده از چنین تعابیر دقیقی ضروری است تا خواننده به درستی بتواند بستر و زمینه رویدادی که در حال توصیف است را درک نماید. بنابراین، مقصود از بهکارگیری این واژگان، تثبیت دقیق موقعیت زمانی در سیر تحولات است.
بسط معنایی «در آن وقت» ما را به قلمرو تحلیلهای دقیقتری هدایت میکند؛ به این معنا که تمام رویدادها، تصمیمات، و کنشهای مرتبط با آن دوره باید در چارچوب همان زمان تفسیر شوند. در متون علمی و اداری، این قید زمانی به عنوان یک مرجع غیرقابل انکار عمل کرده و امکان هرگونه تفسیر زمانی متناقض را منتفی میسازد. رسمیت کلام ایجاب میکند که از بهکارگیری عبارات عامیانه اجتناب کرده و به جای آن، از واژگانی چون «در آن مقطع زمانی»، «همان زمانه»، یا «آنگاه که» بهره جست تا انتقال پیام با وقار و استحکام بیشتری صورت پذیرد.
