آنتی‌بیوتیک

( آنتی بیوتیک ) [ فر. ] (اِمر. ) به ماده ای که مانع ادامة حیات و تکثیر و رشد دسته ای از باکتری ها و عوامل بیماری زا شود گویند، پادزهر، پادزیست (فره ).

( آنتی بیوتیک ) گروهی از داروها که از قارچ یا باکتری ها به دست می آیند یا به صورت مصنوعی ساخته می شوند و برای درمان عفونت های حاصل از بیماری های میکروبی به کار می روند.

( آنتی بیوتیک ) ( اسم ) ۱- هرماده ای که موجب توقف حیات بشود ( عموما ) ۲ - در اصطلاح پزشکی آنتی بیوتیک بمادهای ( مانند پنی سیلین آکرومیسین و غیره ) گفته می شود که مانع ادامه حیات و تکثیر و رشد زا گردد. هرقدر یک ماده آنتی بیوتیک مانع حیات تعدادی بیشتری از انواع میکروبها شود ارزش طبی بیشتری دارد.

آنتی بیوتیک
[پزشکی] ← پادزیست

آنتی بیوتیک. پادزیست یا آنتی بیوتیک ( به فرانسوی: Antibiotique ) به صورت کلی فراورده یا ماده ای است که از یک میکروارگانیسم تولید یا از آن گرفته می شود و میکروارگانیسم های دیگر را از میان می برد یا مانع رشد آن ها می شود. آنتی بیوتیک یک زیست کش است. اما در کاربرد معمول تر این تعریف شامل گونه های صناعی آنتی بیوتیک ها همچون سولفونامیدها و کینولون ها می شود. گونه های مختلف آنتی بیوتیک ها از لحاظ ویژگی های شیمیایی، فیزیکی، داروشناسی، دامنهٔ ضدمیکروبی و سازوکار کارکرد با هم متفاوت هستند.
آنتی بیوتیک های گسترده اثر، آن هایی هستند که در برابر گونه های مختلف میکروارگانیسم ها فعال هستند. مانند تتراسایکلین که در برابر بسیاری از باکتری های گرم مثبت، کلامیدیا، مایکوپلاسما و ریکتزیاها مؤثر است. آنتی بیوتیک های با دامنهٔ محدود، آن هایی هستند که تنها در برابر یک میکروب یا دامنهٔ بسیار محدودی از میکروب ها فعال هستند؛ مانند وانکومایسین که بیشتر دربرابر کوکسی های گرم - مثبت مانند استافیلوکوک ها و انتروکوک ها مورد استفاده قرار می گیرد.
آنتی بیوتیک ها، ترکیباتی شیمیایی هستند که از دو راه طبیعی و ساختگی به دست می آیند. آنتی بیوتیک های طبیعی از میکروارگانیسم هایی مانند قارچ ها و باکتری ها گرفته می شوند و گروه دیگر، با طی فرآیندهای شیمیایی و آزمایشگاهی تولید می شوند. آنتی بیوتیک ها به دو گروه عمده تقسیم می شوند:
آنتی بیوتیک های باکتری کش، که باعث کشتن سلول بیماری زا می شوند و آنتی بیوتیک های مهارگر باکتری، که باعث توقف رشد باکتری های بیماری زا می شوند.
مدت ها پیش از کشف پنی سیلین بشر آموخته بود به طور تجربی برخی مواد خام را به عنوان عامل ضدمیکروب به کار گیرد. ۶۰۰–۵۰۰ سال پیش از میلاد، چینی ها شیره کپک زده لوبیای شور را برای درمان عفونت ها به کار می بردند. اصطلاح آنتی بیوز ( Antibiosis ) نخستین بار در سال ۱۸۸۹ به وسیلهٔ ویلمین برای توجیه ماهیت رقابتی جوامع زیست شناختی که در آن تنها قوی ترین و اصلح ترین زنده می ماند به کار برده شد و چند سال بعد این اصطلاح برای آنتاگونیسم میکروارگانیسم ها نیز مورد استفاده قرار گرفت.
کشف نخستین ماده آنتی بیوتیک به سال ۱۹۲۸ توسط الکساندر فلمینگ صورت گرفت، او به طور اتفاقی متوجه اثر ضدباکتریایی مادهٔ مترشحه توسط قارچ پنی سیلیوم نوتاتوم شد. هاوارد فلوری، این ماده را تخلیص کرد و با تجویز آن، موفق به درمان عفونت ها به روش سیستمیک شد. پس از این یافته، دانشمندان، مواد طبیعی دیگری را هم به عنوان آنتی بیوتیک از جمله تتراسایکلین، استرپتومایسین و سفالوسپورین ها به دست آوردند. پس از شناسایی ساختار این مواد توسط شیمیدان ها، با ایجاد تغییرات در آن ها گونه های صناعی آنتی بیوتیک ها تولید شدند. در نهایت گونه های جدید کاملاً صناعی آنتی بیوتیک ها با اثربخشی بیشتر و ثبات شیمیایی بیشتر نیز تولید شدند.

آنتی بیوتیک. آنتی بیوتیک (antibiotic)
دارویی برای نابودکردن و یا جلوگیری از رشد باکتری ها و قارچ ها. این دارو از موجودات زنده ای نظیر قارچ ها و باکتری ها به دست می آید که همین ویژگی آن را از میکروب کش های مصنوعی متمایز می کند. پنی سیلین نخستین آنتی بیوتیکی بود که در ۱۹۴۱ متداول شد و اندکی پس از آن کلرآمْفِنیکُل، سِفالوسپورین، اریترومایسین، تتراسیکلین و آمینوگلیکوزید نیز به آن پیوستند. در ۱۹۸۹ مجموعه ای از آنتی بیوتیک های چندمنظوره، پدید آمدند که نخستین آن ها سیپروفلوکساسین بود. هر آنتی بیوتیک و هر گروه از آنتی بیوتیک ها به شیوه ای متفاوت عمل می کنند و علیه یک عامل بیماری زای خاص یا طیف گسترده ای از عوامل بیماری زا مؤثر واقع می شوند. پس از آن که عوارض جانبی آنتی بیوتیک ها همچون مسمومیت زایی، حساسیت و مقاومت باکتری ها بهتر شناخته شد، در استفاده از آن ها دقت بیشتری به عمل می آید. باکتری ها در برابر مصرف مکرر یا ناکافی آنتی بیوتیک ها مقاومت می کنند؛ بنابراین برای غلبه بر آن ها، پیوسته آنتی بیوتیک های پیشرفته مورد نیاز است.

(پزشکی): ماده شیمیایی که میکروب‌ها را سرکوب میکند یا از بین می‌بَرَد و در پزشکی برای درمان عفونت‌ها تجویز میشود، مانند پنی‌سیلین و جنتامایسین.
به ماده‌ای که مانع ادامه حیات و تکثیر و رشد دسته‌ای از باکتری‌ها و عوامل بیماری زا شود، گویند. پادزهر، پادزیست.

💡 کشف پنی‌سیلین انگیزه‌ای برای جستجو و تحقیق برای یافتن سایر آنتی‌بیوتیک شد و آن تحقیقات منجر به کشف بسیاری از «داروهای معجزه‌گر» دیگر گردید. با وجود این پنی‌سیلین همچنان به عنوان پر مصرف‌ترین آنتی‌بیوتیک باقی ماند.

💡 ۱. بررسی‌های تشخیصی ممکن است شامل آزمایش‌های خون، کشت چرک به‌دست آمده از آبسه جهت تعیین نوع آنتی‌بیوتیک‌ تجویزی و عکس ساده ریه و اسکن ریه باشد. برونکوسکوپی (استفاده از یک وسیله بصری با چراغی در نوک آن که از نای عبور داده شده و وارد برونش‌ها می‌گردد) در موارد مشکوک به ورود جسم خارجی به ریه.

💡 پزشکان به برخی افراد دچار پرولاپس میترال سفارش می‌کنند قبل از اعمال جراحی روی دندان یا جراحی‌های خاص برای جلوگیری از اندوکاردیت آنتی‌بیوتیک مصرف نمایند. بر اساس دستورالعمل انجمن قلب آمریکا اغلب افراد مبتلا به شلی دریچه میترال یا نارسائی میترال نیازمند مصرف آنتی‌بیوتیک نیستند.

💡 شیوع فراوان مقاومت آنتی‌بیوتیکی در استافیلوکوک اورئوس و سایر گونه‌های استافیلوکوکی به دلیل انتقال افقی ژن‌ها (ژن‌های مقاومت‌های آنتی‌بیوتیکی، فلزی و بیماریزایی) است. مطالعات اخیر نشان می‌دهند که انتقال افقی ژن‌ها در استافیلوکوک‌ها بیش از آن چیزی است که قبلاً" تصور می‌شد.

💡 تشخیص قطعی از طریق بررسی ادرار و کشت آن است. درمان با آنتی‌بیوتیک‌های متناسب با عامل بیماری است. درصورت عدم درمان ممکن است عفونت به سایر نواحی گسترش یابد و مثلاً موجب پیلونفریت شود.