بشاش

بشاش. [ ب َش ْ شا ] ( ع ص ) کسی که دارای خوشرویی و شادمانی بسیار باشد. ( ناظم الاطباء ). مرد خنده رو. ( آنندراج ). خوش و تازه رو. ( غیاث ). همیشه خندان. ( ناظم الاطباء ). در عربی به معنی خرم و گشاده روی. ( از مؤید الفضلاء ). گشاده روی.خوش طبع. هشاش. شکفته. باروح. طلق الوجه:
چون سلیمان از خدا بشاش بود
منطق الطیری ز علمناش بود.مولوی.
بشاش. [ ب َ ] ( اِ ) در فارسی بند آهنین یا سیمین که بر تخته در صندوق زنند و به مسمار بدوزند برای استحکام. || موی گردن اسب. ( مؤید الفضلاء ). رجوع به بش شود. || ناقص و فرومایه. ( مؤید الفضلاء ).

(بَ شّ ) [ ع. ] ( اِ. ) گشاده روی، خوشروی، خوش منش.

۱. خنده رو، خوش رو.
۲. شادمان، شاد و خرم.

خنده رو، خوش خنده، شادمان، شادوخرم، خوشرو
( اسم ) گشاده روی خوشروی خوش منش تازه روی بسیار بشاش بود. )
در فارسی بند آهنین یا سیمین که بر تخته در صندوق زنند و بمسمار بدوزند برای استحکام ٠ یا موی گردن اسب ٠ یا ناقص و فرومایه ٠

گشاده روی، خوشروی، خوش منش.

💡 بینا دلان ز گفتهٔ من در بشاشت‌اند کوری آن گروه که جز در حزن نیند

💡 نه از بشاشت او فکر درد و غم دانی نه از نزاهت او رنگ کبر و کین بینی

💡 ولت بشاشته و اصبح ذکره شجنا یعل بالفواد و ینهل