برگ بید

برگ بید. [ ب َ گ ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) بیدبرگ. ورق درخت بید. ( فرهنگ فارسی معین ):
بدی گر خود همه دیو سپیدی
به پیش بیدبرگش برگ بیدی.نظامی.- مثل برگ بید؛ لرزان. زرد. ( امثال و حکم دهخدا ):
دلاوران و یلان گشته زرد از انده
چو برگ بید که بر وی دم خزان بجهد.جمال الدین عبدالرزاق.همی لرزد بخود بر بید گوئی برگ بیدستی
همی پیچد بخود بر رمح گوئی خیزران آمد.کمال اسماعیل. || نوعی از پیکان تیر که آنرا به هیئت برگ بید سازند. ( برهان ). پیکانی است که آنرا بیدبرگی نیز گویند زیرا که مشابه برگ بید است. ( فرهنگ خطی ). نوعی از پیکان و خنجر که بشکل بید سازند. ( غیاث ). شمشیر و خنجر و نوعی از پیکان که بصورت برگ بیدسازند و بیدبرگ به قلب اضافت هم گویند. ( آنندراج ):
بدی گر خود بدی دیو سپیدی
به پیش برگ بیدش برگ بیدی.نظامی.گشت رعنایان بو در زیر بید و پای گل
بوستان شیرمردان برگ بید و خنجر است.امیرخسرو دهلوی.سازد بروی صفحه خاکش قلم قلم
گر سایه چنار کند برگ بید تو.میرالهی همدانی ( از آنندراج ).و رجوع به بیدبرگ در ترکیبات برگ شود.

(بَ گِ ) (اِمر. ) نوعی از پیکان شبیه برگ بید.

( اسم ) ۱- ورق درخت بید.۲- نوعی از پیکان تیر که آنرا بهیئت برگ بید سازند.

نوعی از پیکان شبیه برگ بید.

💡 جز برگ بید و سرخ گل اندر جهان که دید تیغ از زمرد و سپر از گوهر یمن

💡 ز خویش بار بیفشان که تا ثمر دارد چو برگ بید دل شاخسار می لرزد

💡 از نهیبش مردمان ترسان شدند همچو برگ بیدهم لرزان شدند

💡 چهرهٔ کودک چو در دی برگ بید شیر در پستان مادر ناپدید

💡 چو سرو گلشن بختت همیشه بادا سبز چو برگ بید حسودت به باد داده قرار