بجول

بجول. [ ب ُ ] ( اِ ) استخوان شتالنگ که نام عربیش کعب است. ( برهان قاطع ) ( فرهنگ نظام ). بژل. بژول. کعب. اشتالنگ. غاب. قاب. بجل به حذف واو نیز به همین معنی است. ( آنندراج ). قاب که کودکان بازند. ( یادداشت مؤلف ). بُجُل. ( ناظم الاطباء ).
بجول. [ ب ُ ] ( ع مص ) معظم و مکرم گردیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). بجاله. || نیکوحال باپیه شدن. ( منتهی الارب ). بزرگ تن شدن. ( تاج المصادر بیهقی ). || شادمان گردیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

(بُ جُ ) ( اِ. ) نک آشتالنگ.

استخوانی که در مچ پایین دو غوزک قرار دارد، استخوان بندگاه پا و ساق، شتالنگ، کعب.

( اسم ) یکی از ۷ قطعه استخوان مچ پا که در فاصل. بین دو قوزک پا قرار دارد.این استخوان را در تداول عوام استخوان قاب نامند بجل شتالنگ اشتالنگ قاب کعب اشتق.

نک آشتالنگ.

💡 یقین ما که بجولان تو چونکه در تازی بکان رسد گهر از خوی چکانی دینار

💡 شرک بگرفت جهان را بکش آن تیغ دو سر بجهان اسب که دجال بجولان بگذشت

💡 بمیدان ولایت چون بجولان آوری دلدل بگردد کی رسد صد همچو ابراهیم را ادهم

💡 آنگاه اشارت بجولاهه کرد و گفت: «این نبافد مگر گلیم سیاه».

💡 چو سیل قهر جلال احد هجوم آرد چه چاره جز که بجولان او رود اغیار