لغت نامه دهخدا
بامیا. ( اِ ) بامیه. نام گیاهی است از طایفه پنیرکیان، دارای میوه های خوراکی با لعاب بسیار. ( از گیاه شناسی گل گلاب ص 203 ). نوع گیاهی است که میوه آن بشکل دانه های فلفل فرنگی مخروطی شکل است و آنرا در خورشها بکار دارند. || نوعی شیرینی از جنس زلوبیا ( زلیبیه، زلیبیا زلبیا ) که چون شکل میوه بامیا دارد بدین نام خوانده شده است. رجوع به بامیه شود.