باد به دست

(بِ. دَ ) (ص مر. ) ۱ - محروم، بدبخت. ۲ - آدم بیهوده کار.

۱. بیکاره.
۲. تهیدست و مفلس.
۳. محروم، بی حاصل: تکیه بر چار چیز می نکنی / که شوی زاین امید بادبه دست (ابن یمین: مجمع الفرس: بادبه دست ).
۴. بدبخت، بادبه مشت.

محروم، بدبخت.
آدم بیهوده کار.

💡 دم نقد از لب تو باد به دست است مرا کز نفس می زید و نیم نفس می گردد

💡 چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست چون هست به هرچه هست نقصان و شکست

💡 بدخواه تو خشک‌مغز و گندا چو کماست وز عمر چو باد بیزنش باد به دست

💡 چهر ریاحین رود در عرق از آفتاب مِروَحه زانرو دهد باد به دست چنار

💡 چه گویمت که چه‌ها می‌کشم ز دست فراق که کس مباد به دست عدوی خویش زبون