ایما

اشاره، ایما و ایما

صراحت، آشکارایی

ایما. [ اَ ] ( ع حرف ) صاحب منتهی الارب در ذیل «اما» آرد: گاهی بجهت ثقل تضعیف میم اول آن را به یا بدل کنند چنانکه در قول عمربن ربیعة آمده: رَاءَت رجلاً ایما اذ الشمس عارضت فیضحی و ایما بالعشی فیحضر. ( منتهی الارب ). رجوع به «اِمّا» شود.
ایما. ( ع مص ) ایماء. ( از فرهنگ فارسی معین ). مأخوذ از تازی اشاره و نشان دادن به انگشت و جز آن. ( ناظم الاطباء ). اشاره. ( فرهنگ فارسی معین ):
نهاده جهان و فلک چشم و گوش
بایما و فرمان خسرو ملک.مسعودسعد.غیر نطق و غیر ایما و سجل
صد هزاران ترجمان خیزد ز دل.مولوی.- ایما کردن؛ ایما و اشاره کردن نشان دادن با دست و سر و جزآن و به رمز بیان کردن. ( ناظم الاطباء ):
دریابد اگر بدل کنی فکرت
بشتابد اگر کنی به چشم ایما.مسعودسعد.و رجوع به ایماء شود.
ایما. [ اَی ْ ی َ ]( ع ص ) کلمه ایست دال بر معنی کمال و همیشه صفت نکره واقع میشود. مانند: مررت برجل ایما رجل؛ یعنی گذشتم بر مردی که کامل بود در صفات مردی. ( ناظم الاطباء ).
ایما. ( ضمیر ) ضمیر اشاره به جمع متکلم معالغیر ضمیر شخصی منفصل. ( فرهنگ فارسی معین ): اکنون ایشان را و ما را جان همی کند یا نه ایما ماند و نه ایشان. ( تاریخ سیستان ).، ایم ا. [ اَ مُل ْ لاه ] ( ع سوگند ) قسم بخدا. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). کلمه قسم. یعنی سوگند بخدا. ( ناظم الاطباء ). لغتی است از ایمن اﷲ که قسم است و درآن لغات است: اَیم ُ اﷲ. ایم ُ اﷲ و اَیمَن ُ اﷲ یا اَیمِن ُ اﷲ. ( از اقرب الموارد ). رجوع به ایمن اﷲ شود.

[ ع. ایماء ] ۱ - (مص م. ) اشاره کردن. ۲ - (اِمص. ) اشاره، کنایه.

۱. اشاره کردن با حرکات چشم و ابرو یا دست.
۲. به رمز و مجاز سخن گفتن.

۱ - (مصدر ) اشاره کردن. ۲ - ( اسم ) اشاره کنایه رمز. ۳ - تعریض خطاب بی اشارت و عبارت.
ضمیر اشاره بجمع متکلم مع الغیر شخصی منفصل.

اسم: آیما (دختر) (ترکی، فارسی) (کهکشانی) (تلفظ: āymā) (فارسی: آيما) (انگلیسی: ayma)
معنی: ماه من، زیبارو، ( آی= ماه، ما= مخفف ماه )، ماهرو، ( ترکی ـ فارسی ) ( آی = ماه + ما = مخفف ماه )، مجازا عزیز من، زیبا رو بانوی زیبا دختر خوش چهره

آیما. آیما ( به لاتین: Ayma ) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه چاندپور واقع شده است.

[ویکی الکتاب] معنی أَیَّمَا: هرکدام
ریشه کلمه:
ایی (۶۲۸ بار)ما (۲۶۲۲ بار)

ایماء
اشاره کردن.
اشاره، کنایه.