اغره

( اغرة ) اغرة. [ اَ رَ ] ( اِخ ) معرب کلمه اکره که نام یکی از نواحی و بلاد هند است. رجوع به اکره شود.
اغره. [ اُ رَ ] ( اِ ) آماسی که در گردن آدمی به هم رسد و بفرانسه گواتر گویند. ( ناظم الاطباء ). ریشی باشد که بر گردن و شکم پدید آید و آن را بعربی نکفه خوانند. ریشی باشد که در شکم و گردن مردم بهم می رسد و آن را بعربی نکفه می گویند. ( برهان ) ( آنندراج ).
اغره. [ اَ رَ ] ( اِ ) مجمع پادشاهان و حکام و اشراف. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). مجمع سلاطین و حکام و اشراف. کنگره. ( یادداشت بخط مؤلف ). || بادگیر و جایی که باد بسیار وزد. ( از ناظم الاطباء ) ( برهان ) ( آنندراج ).
اغره. [ اَ غ ِرْ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ غَریر، بمعنی کفیل و زندگانی فراخ و پاکیزه و جوان تجربه ناآزموده و جز آن. ( از اقرب الموارد ). || ج ِ غریر. فریفتگان. مغروران. جوانان بی تجربه. ( از فرهنگ فارسی معین ). ج ِ غریر. جوانان ناآزموده کار و زندگانی بافراغ خاطر. ( منتهی الارب ). اَغِراء. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به کلمه غریر شود.

(اَ غِ رِّ ) [ ع. ] (ص. اِ. ) ج. غریر. ۱ - فریفتگان، مغروران. ۲ - جوانان بی تجربه.

ورمی که در گردن انسان پیدا شود، گواتْر.

( صفت اسم ) جمع غریر. ۱ - فریفتگان مغروران. ۲ - جوانان بی تجربه.
مجمع پادشاهان و حکام و اشراف

غریر.
فریفتگان، مغروران.
جوانان بی تجربه.

💡 ساغرها می‌شمرد وی بشده از شمار گر بنشد از شمار ساغر پیشین که راست ؟

💡 خطی در جلوه می‌آید ز لعل می‌پرست او سزد گر آشنای سرمه‌ گردد چشم ساغرها

💡 در مجلس می خواران سرمستی و بیهوشیم از جنبش ساقی خاست نز گردش ساغرها

💡 از تابش تو جانا جان گشت چنین دانا بسم الله مولانا چون ساغرها داری

💡 ای بمدح تو مزین گشته دفترهای من پر شده از بادهٔ جود تو ساغرهای من

💡 بسان دیده وامق بگرید ابر بر گلها به‌شکل عارض عذرا بخندد می به‌ساغرها