اطلاعی

این واژه در زبان فارسی به معنای منسوب به «اطلاع» به کار می‌رود. نسبت دادن چیزی یا کسی به «اطلاع» می‌تواند مفاهیم گوناگونی را در بر بگیرد که عمدتاً به حوزه آگاهی، خبر و دانش مرتبط است. به عبارت دیگر، وقتی صفتی را با این پسوند می‌سازیم، آن صفت بر وجود نوعی ارتباط با مقوله اطلاع‌رسانی، آگاهی‌بخشی یا کسب خبر دلالت دارد. بر اساس آنچه در فرهنگ‌های لغت، از جمله فرهنگ ناظم الاطباء، بدان اشاره شده است، این واژه از ریشه عربی «اطلاع» گرفته شده و پسوند نسبی «ی» در زبان فارسی برای ساخت صفت به آن الحاق گردیده است. کاربرد این واژه در متون کهن و معاصر فارسی نشان‌دهنده آن است که برای توصیف پدیده‌ها، اشخاص یا اسنادی به کار می‌رود که به نوعی با امر اطلاع و آگاهی در پیوند هستند. برای دریافت معنای دقیق‌تر و کاربردهای گوناگون این واژه در بسترهای مختلف زبان فارسی، توصیه می‌شود به مدخل اصلی «اطلاع» در فرهنگ‌های معتبر مراجعه شود. مطالعه ریشه‌ای و دقیق این واژه‌ها می‌تواند به درک بهتر ظرایف معنایی آن‌ها و استفاده درست‌تر در نوشتار و گفتار کمک شایانی نماید.