استغفرالله

(اِ تَ فِ رُ لْ لا ) [ ع. ] (شب جم. ) ۱ - برای طلب آمرزش به کار می رود. ۲ - برای نفی و انکار به کار می رود. ۳ - برای بیان خشم به کار می رود.

۱. در مقام توبه و استغفار گفته می شود: خدایا مراببخش، استغفرالله!.
۲. در هنگام نفی و انکار گفته می شود، هرگز، خدا نکند: من رند و عاشق وآنگاه توبه / استغفراللّه استغفراللّه (حافظ: ۸۳۶ ).

( جمله فعلی مرکب از استغفر متکلم وحده از مضارع از مصدر استغفار الله ) ۱ - آمرزش میخواهم خدایرا از خدا آمرزش می طلبم. توضیح گاه در مورد انکار و نفی استعمال شود: (( ازدست زاهد کردیم توبه و زفعل عابد استغفرالله. ) ) ( حافظ ) و این معنی در خلال آن حلال زاده. استغفرالله...... یا استغفر الله ربی و اتوب الیه ٠ آمرزش میخواهم ازخدا ( که ) پروردگار من ( است ) و باز میگردم بسوی او ٠
بخشایش میجوی از خدای خویش و باز میگردیم به سوی او.

برای طلب آمرزش به کار می‌رود.
برای نفی و انکار به کار می‌رود.
برای بیان خشم به کار می‌رود.

💡 مرنجان دل ز من، استغفرالله! خطا کردم که گفتم: مهربان باش

💡 گفتم: استغفرالله ای نادان دل ازین شبهه ها مکن شادان

💡 کی بشر استغفرالله گویمت راست می گفتم ولی دستور نیست

💡 طرفی نبستم زین جهان استغفرالله العظیم خسبیدم و شد کاروان استغفرالله العظیم

💡 حاشا و کلا، استغفرالله ربی و اتوب الیه. هرگز خوش نباشد و تا قیامت دلکش نباشد، مگر من نه آن بودم که بر مرغ جان و تخم چشم خود رشک ها داشتم که چرا آن بر لب دیوار است و این محروم دیدار. حالا از کجا این قدر حوصله و طاقت بهم رساندم که: می‌خورند حریفان و من نظاره کنم.