ترازو دار

ترازودار. [ ت َ ] ( نف مرکب ) وزّان. سنجنده. وزن کننده. آنکه دارای ترازوست و اشیاء را سنجد و وزن کند. آنکه چیزها را در ترازو کشد و تعیین وزن آنها کند. ترازوسنج:
سرم زآن جفت زانو شد که از تن حلقه ای سازم
در آن حلقه ترازودار، بیاعان روحانی.خاقانی.فرستم تا ترازودار شاهان
جوی چندم فرستد عذرخواهان.نظامی.سنگ کم گر نزدی ماه ترازودارم
بار دل همچو ترازو نشدی بسیارم. سیفی ( از آنندراج ).

وزان سنجنده وزن کننده آنکه دارای ترازوست و اشیائ را سنجد و وزن کند آنکه چیزها را در ترازو کشد و تعیین وزن آنها کند ترازو سنج.

ترازو دار (جمع ترازو دار‌ها)
متصدی باسکول

💡 جز ید قدرت ترازو دار نبود گر به فرض بار عظمت سر فرود آرد به میزان قیاس

💡 سرم زان جفت زانو شد که از تن حلقه‌ای سازم در آن حلقه ترازو دار بیاعان روحانی

💡 نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را اگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

💡 در ره عشقت ترازو دار چرخ مفلسی را همچو زر بر می‌کشد

💡 فرستم تا ترازو دار شاهان جوی چندم فرستد عذرخواهان