سکج

سکج. [ س َ ک ِ ] ( اِ ) مویز را گویند و آن انگوری باشد که در آفتاب یا سایه خشک سازند. ( برهان ).مویز. ( انجمن آرا ) ( اوبهی ) ( جهانگیری ):
همچو انگور آبدار بدی
نون شدی چون سکج ز پیری خشک.لبیبی.در جوانی پیر گشتم از جفای روزگار
همچو انگوری که اندر غورگی گردد سکج.شهاب الدین.

(سَ کَ ) (اِ. ) مویز، انگور خشک کرده.

= مویز: همچو انگور آبدار بدی / نون شدی چون سکج ز پیری خشک (لبیبی: شاعران بی دیوان: ۴۸۶ ).

( اسم ) انگوری که در آفتاب یا سایه خشک کرده باشند مویز.

مویز، انگور خشک کرده.

💡 همچو انگور آبدار بدی نون شدی چون سکج ز پیری خشک

💡 جیب ففسن ریبده را بخیهٔ خمی سکجاست تکمهٔ اشک شبنم ست بند سحر قبای ما