لغت نامه دهخدا
راه بریدن. [ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) ره بریدن. سفر کردن. سیر نمودن. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). طی کردن راه. ( فرهنگ نظام ). قطع مسافت کردن. ( یادداشت مؤلف ):
نهادند بر نامه بر مهر شاه
هیونی بیاورد و ببریدراه.فردوسی.بهر چه همی بری راهی که درو نیست
آسایش را روی نه در خواب و نه در خور.ناصرخسرو.چو خواهی بریدن بشب راهها
حذر کن نخست از کمینگاهها.( بوستان ).راهی که مرغ عقل بیک سال میبرد
در یک نفس جنون سبکبال میبرد.صائب تبریزی ( از بهار عجم ).بیابان حرم را طی بپا کردم خطا کردم
بسر باید بریدن راه کوی دلربایان را.دانش ( از بهار عجم ).چون قدمی چند بریدند راه
گشت نگه غرقه بحر از شناه.طاهر وحید ( از بهار عجم ). || مانع شدن کاروان را از عبور ازجاده. ( ناظم الاطباء ). || راهزنی کردن. ( فرهنگ نظام ). دزدی کردن در راه کاروان رو. قطع طریق. ( یادداشت مؤلف ). راه زدن. سرقت در راهها. ( یادداشت مؤلف ).
- راه بریدن بر کسی؛مانع عبور او شدن با تهدید قتال و جدال. ( یادداشت مؤلف ).
