تاب داشتن

تاب داشتن. [ ت َ ] ( مص مرکب ) طاقت داشتن. تحمل داشتن:
چون بخورد ساتگنی هفت و هشت
با گلویش تاب ندارد رباب.ناصرخسرو.اگر سیمرغی اندر دام زلفی
بماند، تاب عصفوری ندارد.سعدی ( طیبات ). || در رنج و درد بودن:
دوش دوراز رویت ای جان جانم از غم تاب داشت
ابر چشمم بر رخ از سودای دل سیلاب داشت.سعدی.|| تاب داشتن چشم کسی، کمی حول در چشم او بودن.

(تَ ) (مص ل. ) ۱ - طاقت داشتن، تحمل داشتن. ۲ - در رنج بودن، درد داشتن.

( مصدر ) ۱- طاقت داشتن تحمل داشتن. ۲- در رنج بودن درد داشتن. یا تاب داشتن چشم کسی. کمی حول ( کجی ) در چشم او بودن.

طاقت داشتن، تحمل داشتن.
در رنج بودن، درد داشتن.

💡 گفته‌اند: این در روزگار فترت بود میان رفع عیسی و بعثت محمد مصطفی علیهما السلام که در مکه مشرکان عرب بودند که نه کتاب داشتند و نه بایشان پیغامبری آمد و هو المشار الیه بقوله عزّ و جلّ: هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولًا الی قوله: وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ.