اهداب

در نخستین معنا، اهداب جمع «هدب» است و به مژه‌های چشم اطلاق می‌شود و نشان‌دهنده تارهای ظریف و کوتاه اطراف چشم است که زیبایی و حالت چهره را تعیین می‌کنند. علاوه بر مژه، اهداب به برگ‌های نازک و باریک گیاهان نیز گفته می‌شود و بیانگر لطافت، ظرافت و اندازه کوچک برگ‌هاست که در توصیف طبیعت و گل‌ها به کار می‌رود. معنای دیگر اهداب به ریشه‌های باریک جامه یا لباس مربوط است و اشاره به نخ‌ها، ریشه‌ها یا تزئینات ظریف و نازک در دوخت و پوشاک دارد، که جلوه‌ای ظریف و زیبا به لباس می‌بخشد. این واژه در ادبیات کلاسیک و شعر فارسی نیز برای توصیف ظرافت‌ها، زیبایی‌ها و عناصر کوچک اما چشمگیر به کار رفته است و با حس بصری و ظرافت شاعرانه پیوند دارد. بنابراین، اهداب مفهومی گسترده دارد که از مژه و برگ تا ریشه‌های باریک لباس را شامل می‌شود و همگی ویژگی مشترک باریکی، نازکی و ظرافت را نشان می‌دهند.