شبگیران

لغت نامه دهخدا

شبگیران. [ ش َ ] ( اِ مرکب، ق مرکب ) گاه شبگیر. هنگام شبگیر. به گاه شبگیر. صبحگاهان. بامدادان:
در دامن کوه کبک شبگیران
دررفت به هم برقص کدری.منوچهری.شاخ گل شطرنج سیمین و عقیقین گشته است
وقت شبگیران به نطع سبزه بر شطرنج باز.منوچهری.الا تا بادنوروزی بیاراید گلستان را
وبلبل را به شبگیران خروش آید بر اوراقش.منوچهری.

فرهنگ معین

( ~. ) (اِمر. ) سحرگاه.

فرهنگ فارسی

شبگیر سحر گاه صبح زود.
گاه شبگیر هنگام شبگیر

ویکی واژه

سحرگاه.

جمله سازی با شبگیران

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 سرشک ژاله شبگیران نشسته در میان گل تو پنداری که دندانست رسته در دهان گل

💡 از باد ببین شکوفه را شبگیران لرزنده شده چو دست و پای پیران

💡 به شبگیران چنان نالم به زاری که بلبل بر گلان نوبهاری

💡 شاخ گل شطرنج سیمین و عقیقین گشته است وقت شبگیران به نطع سبزه بر شطرنج باز

💡 به شب چون زهره شبگیران برآمد به بانگ مطرب از خواب اندر آمد

💡 در داستان‌های قدیمی، شبگیران کسانی بودند که در سکوت تاریک شب، به دنبال یافتن حقیقت یا گنج‌های پنهان در دل جنگل می‌گشتند.

💡 شاعر با توصیف زیبایی‌های شب، به تحسین شبگیران و آنان که در دل تاریکی با نور ماه به فعالیت مشغول بودند، می‌پردازد.

💡 شبگیران اهل شعر و ادب، ساعت‌ها در خلوت شب به خواندن کتاب‌های بزرگ و تأمل در عمیق‌ترین مفاهیم هستی و جهان می‌پردازند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران