سجیه
کلمه سجیه در زبان فارسی به معنای خوی، خلق، یا ویژگیهای ذاتی و طبیعی یک فرد است که برای توصیف صفات و ویژگیهای شخصیتی یا اخلاقی افراد استفاده میشود.
مفهوم: سجیه به معنای خوی و خلق است و به صفات و ویژگیهای ذاتی فرد اشاره دارد که معمولاً در رفتار و کردار او تجلی مییابد. این ویژگیها میتوانند مثبت یا منفی باشند.
کاربرد: در ادبیات و مکالمات روزمره، از این واژه برای توصیف ویژگیهای شخصیتی افراد استفاده میشود. به عنوان مثال، میتوان گفت: سجیه او مهربانی و صداقت است، که به معنای آن است که این فرد به طور طبیعی مهربان و صادق است.
رابطه با اخلاق: سجایا به عنوان ویژگیهای اخلاقی و شخصیتی افراد در نظر گرفته میشوند و میتوانند تأثیر زیادی بر رفتار و تعاملات اجتماعی فرد داشته باشند.
مترادفها
خصلت، عادت، طبیعت، منش، ذات
متضادها
تصنع، تظاهر
فرهنگ معین
(سَ جّ یَّ ) [ ع. سجیة ] (اِ. ) خلق، عادت.
فرهنگ عمید
خلق، خوی، طبیعت.
فرهنگ فارسی
خلق وخوی، طبیعت، سجیان، سجیات جمع
( اسم ) خلق خوی عادت طبیعت جمع: سجایا سجیات.
ویکی واژه
سجیة
خلق، عادت.
جمله سازی با سجیه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 اید لنا یا واهب العطیه بالافضل الاعمال و السجیه