سجیه
کلمه سجیه در زبان فارسی به معنای خوی، خلق، یا ویژگی‌های ذاتی و طبیعی یک فرد است که برای توصیف صفات و ویژگی‌های شخصیتی یا اخلاقی افراد استفاده می‌شود.
مفهوم: سجیه به معنای خوی و خلق است و به صفات و ویژگی‌های ذاتی فرد اشاره دارد که معمولاً در رفتار و کردار او تجلی می‌یابد. این ویژگی‌ها می‌توانند مثبت یا منفی باشند.
کاربرد: در ادبیات و مکالمات روزمره، از این واژه برای توصیف ویژگی‌های شخصیتی افراد استفاده می‌شود. به عنوان مثال، می‌توان گفت: سجیه او مهربانی و صداقت است، که به معنای آن است که این فرد به طور طبیعی مهربان و صادق است.
رابطه با اخلاق: سجایا به عنوان ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی افراد در نظر گرفته می‌شوند و می‌توانند تأثیر زیادی بر رفتار و تعاملات اجتماعی فرد داشته باشند.
مترادف‌ها
خصلت، عادت، طبیعت، منش، ذات
متضادها
تصنع، تظاهر
فرهنگ معین
(سَ جّ یَّ ) [ ع. سجیة ] (اِ. ) خلق، عادت.
فرهنگ عمید
خلق، خوی، طبیعت.
فرهنگ فارسی
خلق وخوی، طبیعت، سجیان، سجیات جمع
( اسم ) خلق خوی عادت طبیعت جمع: سجایا سجیات.
ویکی واژه
سجیة
خلق، عادت.
جمله سازی با سجیه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 اید لنا یا واهب العطیه بالافضل الاعمال و السجیه
💡 ویژگی اخلاقی و سجیه نیکوی یک انسان، تعیین‌کننده اصلی نحوه برخورد او با دیگران در شرایط دشوار و بحرانی زندگی است.
💡 روانشناسان معتقدند که سجیه و منش ذاتی افراد بسیار بیشتر از آموزش‌های بیرونی بر رفتارهای اجتماعی آن‌ها تأثیرگذار خواهد بود.
💡 او به دلیل سجیه پاک و صداقت بی‌چون و چرا، مورد احترام و اعتماد تمامی همکاران و دوستان خود در محیط کار بود.
