زاغ رنگ

زاغ رنگ. [ رَ ] ( ص مرکب ) برنگ زاغ. کنایت از شب و هر چیز سیاه:
برآمد زاغ رنگ و ماه پیکر
یکی میغ از فراز کوه قارن.منوچهری.چو روز سپید از شب زاغ رنگ
برآمد چو کافور از اقصای زنگ.نظامی.همه زیور روم شد زاغ رنگ
بروم اندر آمد شبیخون زنگ. نظامی.

(رَ ) (ص مر. ) هر چیز سیاه.

به رنگ زاغ، هرچیز سیاه که به سیاهی پر زاغ باشد: چو روز سپید از شب زاغ رنگ / برآمد چو کافور از اقصای زنگ (نظامی۵: ۹۰۵ ).

( صفت ) ۱ - برنگ زاغ. ۲ - هر چیز سیاه. ۳ - شب.
برنگ زاغ کنایه از شب و هر چیز سیاه

هر چیز سیاه.

💡 دادخواهم خواست زان شاهین شکار زاغ رنگ ز افتخار دین رضا فرزند شمس الدین عمر

💡 برآمد زاغ رنگ و ماغ پیکر یکی میغ از ستیغ کوه قارن

💡 هوا نیلگون و زمین زاغ رنگ ز رنگ سیاهان پولاد چنگ

💡 چو روز سپید از شب زاغ رنگ برآمد چو کافور از اقصای زنگ

💡 همه زیور روم شد زاغ رنگ به روم اندر آمد شبیخون زنگ