رصانت

رصانت. [ رَ ن َ ] ( از ع، اِمص ) رصانة. قوت و محکمی و استواری. ( یادداشت مؤلف ): از نواحی و اقطار و هند درختی چند بیاورند در رزانت و رصانت متقارب و در سخاوت و متانت متناسب. ( از ترجمه تاریخ یمینی ص 421 ). و رجوع به رصانة شود.
رصانة. [ رَ ن َ ] ( ع مص ) رصانت. محکم و استوار گردیدن: رصن رصانةً. ( از تاج المصادر بیهقی ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). استواری و محکمی. ( از آنندراج ). محکم بودن و استوار گردیدن. ( از فرهنگ فارسی معین ). رصانة عقل و جز آن؛ استحکام و بسیاری ثبات آن. ( از اقرب الموارد ). محکم و استوار شدن. ( مصادر اللغه زوزنی ).

(رَ نَ ) [ ع. رصانة ] ۱ - (مص ل. ) محکم بودن. ۲ - (اِمص. ) استواری.

محکم شدن، استوار شدن، استواری، استواری عقل.

۱ - ( مصدر ) محکم بودن استوار گردیدن. ۲ - ( اسم ) محکمی استواری.

رصانة
محکم بودن.
استوا

💡 دیوم دوکساز: که بمعنی گرد آورنده است یعنی جامع الشتاب یورت اولوس او در بیابان ناوور، بوده و تا عهد منکو قاآن نام ونشان ایشان در افواج هزاره و صده هست وفوجی بر حسب قسمت در جرک سپاه هلاکو بایران آمده اند و در نواحی اردبیل مسکن گرفته، سدی در غایت رصانت تمام نمودند و ناوور کولی نام کرده بمرور ایام خراب و ویران مانده بود، تا درین عهد سعید بامر و فرمان حضرت ولیعهد دولت قاهره تجدید عمارت یافت و مزرع آن بمهتر جیش نظام ابراهیم خان سرتیب تفویض رفت و بخلیل آباد موسوم گشت.