ذی جود

💡 دگر در بذل دیدن خویش را پست نه صحب مال و ذی جود و زبردست

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعران همواره از پادشاهان و حاکمان به عنوان افرادی ذی جود و بخشنده یاد می‌کنند که به فقرا و نیازمندان کمک می‌کردند.

💡 شخصیت‌های اصیل در داستان‌های قدیمی، معمولاً افرادی ذی جود هستند که بدون چشم‌داشت و با قلبی مهربان، ثروت خود را در اختیار همگان قرار می‌دهند.

💡 برخورد با مشکلات اجتماعی نیازمند افرادی ذی جود و سخاوتمند است که بتوانند با بخشش خود، گره از کار مردم در شرایط سخت باز کنند.