دست‌باز

دست باز. [دَ ] ( نف مرکب ) دست بازنده. کسی را گویند که آنچه دردست داشته باشد همه را ببازد و تمام کند. ( برهان ) ( آنندراج ). بر باد دهنده. || جوانمرد و باسخاوت. ( ناظم الاطباء ). با بذل و بخشش. سخی. بخشنده.
- دست و دل باز؛ جوانمرد و گشاده دل.
|| شخصی را گویند که در شطرنج و نرد به هر آلتی و مهره ای که دست نهد همان را بازی کند. ( از برهان ) ( از آنندراج ). ماهر و باوقوف در بازی نرد و شطرنج. ( ناظم الاطباء ). || چست وچالاک و جلدکار و آنکه هر کاری را زودتر از همه می کند. ( ناظم الاطباء ). || ملاعب. لاعب. لاسی. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). و رجوع به دست بازی شود. || ( اِمص مرکب ) تعدی. ( برهان ) ( آنندراج ). دست انداز. و رجوع به دست انداز شود. || ( اِ مرکب ) حواله بی حساب. ( برهان ) ( آنندراج ). دست انداز. و رجوع به دست انداز شود. || خواندن نماز با دستهای باز یعنی در کنار بدن آویزان ضد دست بسته. ( ناظم الاطباء ). دو دست را در حال ایستادگی از دو سوی راست وچپ آویختن چنانکه رسم شیعه مقابل دست بسته که مرسوم اهل سنت است. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

(دَ ) (ص فا. ) باسخاوت، بخشنده.

۱. گشاده دست، باسخاوت، بخشنده.
۲. کسی که هرچه دارد خرج کند یا به دیگران ببخشد، دست ودل باز.

( صفت ) آنکه هر چه در دست دارد همه را ببازد. کسی که همه موجودی خود را از دست بدهد. ۲ - کسی که در شطرنج و نرد بهر آلت و مهرهای که دست نهد همانرا بازی کند. ۳ - با سخاوت سخی. ۴ - ( اسم ) تعدی دست انداز.
دست بازنده یا جوانمرد و با سخاوت یا حواله بی حساب.

{open string} [موسیقی] هریک از سیم های زه صداهای زخمه ای یا کمانه ای در حالتی که بدون پرده گیری نواخته شوند

هریک از سیم‌های زه‌صداهای زخمه‌ای یا کمانه‌ای در حالتی که بدون پرده‌گیری نواخته ‌شوند.

💡 به شمشیرش عدو در دست‌بازی چو شمع از پنجه در ساعدگدازی

💡 به خرطوم او دست‌بازی خطاست عجب سیلی این نهر را در قفاست