لغت نامه دهخدا
دباله. [ دَل َ / ل ِ ] ( اِ ) دبال که ترنج باشد. ( برهان ). ترنج را گویند. ( جهانگیری ). باتو. ( از برهان ):
آمدن لاله و گذشتن او کرد
لاله رخسار من چو زرد دباله.ناصرخسرو.
دباله. [ دَ ل َ ] ( اِخ ) نام جائیست به حجاز. ( معجم البلدان ).