داربو

داربو. ( اِخ ) گاستن داربو. ریاضی دان فرانسوی که در شهر نیم متولد شده است، بین سالهای 1842 و 1918 م. زیسته و کار اصلی اوبیشتر در محاسبات هندسی «بینهایت کوچک » بوده است.
داربو. ( اِ مرکب ) چوب عود است که بهر بخورش سوزند. ( برهان ). رجوع به داربوی شود.

(اِمر. ) عود، داروی خوشبو که در آتش ریزند.

چوب عود

عود، داروی خوشبو که در آتش ریزند.

💡 زدوشت دوش برخورداربودم دلم امشب هوای دوش دارد

💡 خبر دارند از دیداربودت همی یابند کلّی مر نمودت

💡 از اماجد فضلا و از اکابر علمای عالی مقداربود. عمادالدین زنگی دیوان انشاء و سر رشتهٔ خود را به وی تفویض فرمود. آخر به ترک خدمت دیوان و قربت سلطان مذکور گفته و طریقهٔ فقرو فنا پذیرفته. در زاویهٔ عزلت منزوی وناهج اخروی شد. خوارزمشاه و ملک مازندران به وی اظهار اخلاص می‌نمودند. تیمّناً این رباعی از او نوشته شد:

💡 با غم دلداربودن لذت دیدار دارد

💡 چنان که جنبش نبض قلم ز گفتارست حیات من به سخنهای آبداربود

💡 هم از مرز خرگاه سالار بود سپه را ز دشمن نگهداربود