خلجان

خلجان. [ خ ُل ْ ] ( ع اِ ) ج ِ خلیج. رجوع به خلیج در این لغت نامه شود. || ( ص، اِ ) ج ِ اخلج. ( منتهی الارب ). رجوع به اخلج در این لغت نامه شود.
خلجان. [ خ َ ل َ ] ( ع مص ) پریدن چشم. ( منتهی الارب ).
خلجان. [ خ َ ل َ ] ( ع اِمص ) مودت. محبت. عشق. ( ناظم الاطباء ). || خواهش. آرزو. || خارخار. || میل خاطر. رغبت. ( ناظم الاطباء ) ( برهان قاطع ).
خلجان. [ خ ِ ل ِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان سرورود بخش اسکو شهرستان تبریز. دارای 3295 تن سکنه. آب آن از چشمه و محصول آنجا غلات، کشمش، سردرختی. شغل اهالی زراعت و گله داری. صنایع دستی شال بافی.راه آن شوسه است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
خلجان.[ خ َ ل َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان فعله کری بخش سنقر کلیایی شهرستان کرمانشاه. دارای 110 تن سکنه. آب آن از رودخانه گاورود و محصول آنجا غلات، حبوبات و توتون. شغل اهالی زراعت، قالیچه و جاجیم و پلاس بافی و راه آن مالرو است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).

(خَ لَ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - لرزیدن، تکان خوردن. ۲ - اضطراب. ۳ - (اِ. ) میل خاطر، خواهش چیزی.

۱. پریدن پلک چشم.
۲. اضطراب.

( مصدر ) ۱ - پریدن پلک چشم. ۲ - جستن پهلو یا عضو دیگر. ۳ - لرزیدن تکان خوردن. ۴ - اضطراب. ۵ - بخاطر در آمدن. ۶ - ( اسم ) میل خاطر خواهش چیزی.
دهی است از دهستان فعله کری بخش سنقر کلیایی شهرستان کرمانشاهان. دارای ۱۱٠ تن سکنه. آب آن از رودخانه گاورود و محصول آن غلات و حبوبات و توتون. شغل اهالی زراعت و قالیچه و جاجیم و پلاس بافی و راه مالرو است.

خَلجَان
دهکده‌هایی در گذشته در گستره خاک ایران. خلجان ممکن است پیش از سیطره خلفای عرب، به صورت خلکان بوده باشد.
میل خاطر، خواهش چیزی.
لرزیدن، تکان خوردن.
اضطراب.

💡 نبود در سر من جز هوای او شوری نکرد در دل من جز خیال او خلجان

💡 و به این جهت است که معظم خوف اهل معرفت از این قسم خوف سوء خاتمه است، که می ترسند در وقت مردن افکار ردیه و خواطر مذمومه به خاطر ایشان خطور کند و بر این حال بمیرند، و همین حجاب میان آنها و پروردگار گردد، زیرا که خلجان افکار، بالکلیه داخل در تحت اختیار آدمی نیست، اگر چه بسیاریِ عادت مدخلیتی تمام دارد و از این جهت است که: اگر کسی بخواهد غیر از انبیاء و ائمه علیهم السلام را در خواب نبیند، و سوای عبادت و طاعت را در رویا ملاحظه نکند میسر او نمی گردد، اگر چه مواظبت بر صلاح و طاعت در این خصوص بی اثر نیست و از این، معلوم می شود که اگر آدمی در نفس آخر، که روح با آن بیرون می رود سالم نماند همه اعمال حسنه او ضایع و بی فایده است و سالم ماندن در آن نفس، با اینکه دل جولانگاه خواطر باشد و در امواج افکار مضطرب باشد در نهایت اشکال است.