بدائی

[ویکی فقه] بدائی یعنی چیزی که زمانا مقدم بر تمام اشیاء باشد و چیزی قدیم‏تر از آن نباشد، مثلا می‏گویند حادث بدائی یا شروع بدائی. و نیز بدائی به معنی چیزی است که اشیاء دیگر از آن استنباط می‏شود مانند دلیل بدائی یا تابع بدائی‏..
کتاب فرهنگ علم کلام، احمد خاتمی، ص۷۵.رده های این صفحه: واژه شناسی

💡 در بیان اشتداد وجد و حال و انقلاب حالت آن سید بی همال که مباداقدایی آید یا بدائی رخ نماید:

💡 ما آمد صلحیم و بدائی نشناسیم کی لفظ دعا مدعی کار خدا شد

💡 ای فیض را تو آغاز و انجام هم مبدائی و هم پایان مردم

💡 که نفس ار چه نداند، عقل پر دانش همی داند که در عالم نباشد بی‌نهایت هیچ مبدائی