لغت نامه دهخدا
( آئس ) آئس. [ ءِ ] ( ع ص ) مأیوس. ناامید. نومید.
( آئس ) آئس. [ ءِ ] ( ع ص ) مأیوس. ناامید. نومید.
[äes]
💡 بیشتر دوران حکومت اتلرد به درگیری با دانمارکیها گذشت. در نخستین سال بر تخت نشستنش سپاه عظیمی از دانمارکیها وارد آنگلیای شرقی شد و اتلرد و برادرش آلفرد در ۸۶۸ برای مقابله با این تهاجم گسترده به کمک بورگرد، شاه مارسیا شتافتند. اما دیری نپایید که مارسیاییها با دشمنشان صلح کردند. در ۸۷۱ دانمارکیها موفق به شکست اتلرد و برادرش در ریدینگ شدند اما بعدتر در همان سال انگلیسیها توانستند پیروزی بزرگی را در محلی به نام آئسسدون بهدست بیاورند. با این حال دو هفته بعد در باسینگ شکست خوردند ولی توانستند در میرتون (احتمالاً ماردن در ویلتشایر) علیرغم آنکه میدان در دست دانمارکیها بود بر آنان پیروز شوند.
💡 لا یُفَتَّرُ عَنْهُمْ ای لا یخفف عنهم زمانا و لا نقصانا وَ هُمْ فِیهِ ای فی العذاب مُبْلِسُونَ آئسون من النجاة، متحیرون.