Zophar

💡 In the seminar on Job, Zophar was discussed as the bluntest of the friends.

در سمینار مربوط به ایوب، از صوفر به عنوان رک‌ترین دوست یاد شد.

💡 And when Zophar had finished his vehement reproach, Job was mad.

و هنگامی که صوفر سرزنش شدید خود را به پایان رساند، ایوب دیوانه شد.

💡 Commentators argue that Zophar misreads suffering by insisting on mechanical moral causality.

مفسران معتقدند که زوفار با اصرار بر علیت اخلاقی مکانیکی، رنج را اشتباه تعبیر می‌کند.

💡 The translation renders Zophar sternly, his speeches condensed and heavy with reproach.

ترجمه، زوفر را سخت‌گیر، سخنانش را فشرده و سرشار از سرزنش نشان می‌دهد.

💡 This conclusion of Zophar the Naamathite, acquiesced in by Job at the end of the argument, seems to some minds an evaporation of God into an Absolute without any human attributes.

این نتیجه‌گیری زوفر نعماتی، که ایوب در پایان استدلال به آن تن داد، از نظر برخی به منزله‌ی تبدیل خدا به مطلقی بدون هیچ گونه ویژگی انسانی است.

💡 Nevertheless, in spite of Bildad's lengthy rebuke, Job continues to pour out his complaint until Zophar can stand it no longer.

با این وجود، علیرغم سرزنش طولانی بلدد، ایوب همچنان شکایت خود را ابراز می‌کند تا اینکه صوفر دیگر طاقت نمی‌آورد.